Η βάρκα στον γιαλό μοιάζει με σκέψη που ξέχασε να φύγει, με άνθρωπο που επέστρεψε.
Ακουμπισμένη στο νερό, ανάμεσα στη στεριά και το πέλαγος, δεν ανήκει πια ολοκληρωτικά πουθενά. Κι ίσως γι’ αυτό εκπέμπει μια παράξενη γαλήνη.
Δεν ξέρουμε αν τελείωσε το ταξίδι της ή αν απλώς πήρε μια ανάσα. Ίσως, τελικά, κάθε ταξίδι να έχει δύο προορισμούς: εκείνον που αναζητούμε κι εκείνον που μας περιμένει.
Κι ο γιαλός είναι πάντα εκεί, ήσυχος, να μας θυμίζει πως η ζωή δεν είναι μόνο το ταξίδι. Είναι και η στιγμή που αφήνεσαι, χωρίς την ανάγκη να πας πιο πέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου