Ψάχνοντας μονοπάτι.

 

Ψάχνουμε μονοπάτια όταν ο δρόμος που ξέρουμε δεν μας χωράει πια.

Άλλοτε είναι ένα στενό πέρασμα ανάμεσα στα δέντρα, άλλοτε μια αδιόρατη κατεύθυνση μέσα μας. Δεν ξέρουμε πού οδηγεί· απλώς προχωράμε. Με μικρά βήματα, με αμφιβολίες, με εκείνη την παράξενη βεβαιότητα πως κάπου πρέπει να βγάλει.

Κι ύστερα, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε, το μονοπάτι ανοίγει. Τα δέντρα αραιώνουν, ο ορίζοντας μεγαλώνει, κι εκεί που περιμέναμε έναν ακόμη δρόμο, εμφανίζεται η θάλασσα.

Στο τέλος του δρόμου, μια προκυμαία.

Στεκόμαστε εκεί και κοιτάμε πίσω. Τότε καταλαβαίνουμε πως δεν ψάχναμε απλώς ένα μονοπάτι. Ψάχναμε έναν τρόπο να φτάσουμε εκεί όπου μπορούμε, επιτέλους, να σταθούμε και να κοιτάξουμε μακριά.

Και ίσως αυτό να είναι το νόημα κάθε διαδρομής: να χάνεσαι λίγο, για να βρεις στο τέλος την προκυμαία σου.