Το αμύγδαλο κρύβει έναν παράξενο τρόπο να μας θυμίζει τη ζωή.
Κλεισμένο σε ένα σκληρό, σχεδόν απροσπέλαστο περίβλημα, μοιάζει στην αρχή απόμακρο. Για να αγγίξεις την καρδιά του, πρέπει να ραγίσεις το κέλυφος. Ίσως έτσι να είναι και οι άνθρωποι· ό,τι πολυτιμότερο κουβαλούν, δεν βρίσκεται ποτέ στην επιφάνεια. Απαιτεί χρόνο, υπομονή και, κάποτε, ένα αναπάντεχο χτύπημα για να φανερωθεί.
Η αμυγδαλιά ανθίζει νωρίς, σχεδόν παράτολμα, μες στην καρδιά του χειμώνα. Σαν να μην καρτερά την άνοιξη για να ελπίσει, αλλά να τη γεννά η ίδια. Ανθίζει πρώτα, κι ύστερα περιμένει.
Κι όταν σφίξουν οι ζέστες του καλοκαιριού, στα κλαδιά απομένει ένας μικρός καρπός, σιωπηλός και θωρακισμένος. Μέσα του όμως, ωριμάζει ήδη αυτό που θα θρέψει κάποτε τις μέρες μας.
Ίσως γι’ αυτό αγαπούμε τα μύγδαλα.
Γιατί είναι μικρά, αθόρυβα μαθήματα επιμονής: τίποτα πολύτιμο δεν μας χαρίζεται, αν δεν σπάσει πρώτα κάτι μέσα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου