Το καβούρι είναι ένα μικρό μάθημα επιβίωσης.
Δεν προχωρά ευθεία. Πηγαίνει πλάγια, σαν να γνωρίζει πως στη ζωή δεν υπάρχει πάντα ένας δρόμος που οδηγεί κατευθείαν στον προορισμό. Κι όταν έρθει ο κίνδυνος, κλείνεται στο κέλυφός του. Η πανοπλία του δεν είναι όπλο· είναι καταφύγιο.
Ύστερα βγαίνει ξανά και ψάχνει τροφή ανάμεσα στις πέτρες, στην άμμο, στα υπολείμματα που αφήνει η θάλασσα. Δεν περιφρονεί το λίγο. Ξέρει πως η ζωή μπορεί να κρύβεται εκεί όπου εμείς βλέπουμε μόνο ό,τι περίσσεψε.
Ίσως γι’ αυτό το καβούρι να μας θυμίζει τρία πράγματα: να προστατεύεσαι όταν χρειάζεται, να βρίσκεις τον δρόμο σου ακόμη κι αν είναι πλάγιος και να αναγνωρίζεις την τροφή ακόμη κι όταν μοιάζει ασήμαντη.
Γιατί η επιβίωση δεν είναι πάντα δύναμη.
Είναι προσαρμογή.
Είναι το ένστικτο που σε κάνει να κρύβεσαι όταν πρέπει, να κινείσαι όπως μπορείς και να τρέφεσαι από ό,τι σου προσφέρει ο κόσμος.
Και ίσως, τελικά, το πιο σοφό πλάσμα να μην είναι εκείνο που προχωρά πάντα μπροστά, αλλά εκείνο που ξέρει πότε να προστατευτεί, πότε να αλλάξει πορεία και πού να ψάξει για ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου