Υπάρχουν πλάσματα που δεν κατοικούν στη φύση αλλά στη μνήμη των ανθρώπων. Η γοργόνα είναι ένα από αυτά. Γεννήθηκε εκεί όπου η θάλασσα συναντά τον φόβο, την επιθυμία και τη φαντασία· εκεί όπου ο άνθρωπος, κοιτάζοντας τον ορίζοντα, ένιωθε πως πίσω από το γαλάζιο υπάρχει ένας άλλος κόσμος.
Η γοργόνα είναι μισή γυναίκα και μισή θάλασσα. Ίσως γι’ αυτό δεν μπορεί ποτέ να ανήκει ολοκληρωτικά πουθενά. Κι αυτό είναι το πρώτο της μυστικό. Στέκεται ανάμεσα σε δύο πατρίδες, όπως όλοι όσοι έζησαν κάποτε με την αίσθηση ότι κάτι τους λείπει, χωρίς να μπορούν να πουν ακριβώς τι.
Οι παλιοί ναυτικοί την φοβούνταν. Της απέδιδαν τραγούδια που παρέσυραν τα πλοία, βλέμματα που ξεχνούσαν την πατρίδα, ομορφιά που μπορούσε να γίνει παγίδα. Μα ίσως η γοργόνα να μην παρέσυρε κανέναν. Ίσως απλώς να έκανε πιο δυνατή μια επιθυμία που ήδη υπήρχε μέσα του.
Γιατί η θάλασσα δεν χρειάζεται να μας καλέσει για να την ακολουθήσουμε. Αρκεί να την κοιτάξουμε.
Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του γοργόνα. Είναι εκείνο το πρόσωπο, εκείνος ο τόπος, εκείνο το όνειρο που εμφανίζεται ξαφνικά μέσα στην καθημερινότητα και μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν η ζωή που ζούμε είναι πράγματι η ζωή που θέλαμε. Δεν μας ζητά απαραίτητα να φύγουμε. Μας ζητά μόνο να θυμηθούμε πως θα μπορούσαμε.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο επικίνδυνο τραγούδι της.
Η γοργόνα δεν κατοικεί πια στα βάθη της θάλασσας. Κατοικεί στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας. Βγαίνει στην επιφάνεια κάθε φορά που ο κόσμος γύρω μας γίνεται υπερβολικά τακτοποιημένος και μέσα μας κάτι αρνείται να τακτοποιηθεί.
Κι όταν τη συναντήσουμε, δεν ξέρουμε αν πρέπει να την ακολουθήσουμε ή να επιστρέψουμε.
Ίσως όμως αυτό να μην έχει σημασία.
Γιατί η γοργόνα δεν ήρθε για να μας πάρει από τη στεριά.
Ήρθε για να μας θυμίσει ότι κάποτε κοιτάξαμε τη θάλασσα και θελήσαμε να ταξιδέψουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου