Υπάρχουν γυναίκες που μοιάζουν με γοργόνες όχι επειδή κατοικούν στη θάλασσα, αλλά επειδή κουβαλούν πάνω τους κάτι από το μυστήριο της.
Δεν τις γνωρίζεις ποτέ ολόκληρες.
Μπορεί να γελούν στην ακτή, να περπατούν ξυπόλυτες στην άμμο, να αφήνουν τα μαλλιά τους να στεγνώνουν στον ήλιο. Κι όμως, πίσω από το βλέμμα τους υπάρχει πάντα κάτι που δεν φτάνεις. Ένας βυθός.
Η γυναίκα-γοργόνα δεν είναι απαραίτητα η γυναίκα της ομορφιάς. Είναι η γυναίκα της έλξης. Εκείνη που δεν χρειάζεται να σε καλέσει για να πλησιάσεις. Έχει μέσα της μια θάλασσα που σε κάνει να ξεχνάς για λίγο τη στεριά.
Ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι φοβήθηκαν τόσο πολύ τις γοργόνες. Όχι επειδή μπορούσαν να πνίξουν τους ναυτικούς, αλλά επειδή μπορούσαν να τους κάνουν να θέλουν να εγκαταλείψουν την ασφαλή ακτή.
Η γυναίκα-γοργόνα δεν υπόσχεται τίποτα. Δεν σου λέει ότι θα μείνει. Δεν σου λέει ότι θα σε περιμένει. Έρχεται σαν κύμα, σε αγγίζει και υποχωρεί.
Και τότε μένει η αλμύρα.
Μένει η ανάμνηση ενός βλέμματος, μιας φωνής, ενός σώματος που χάθηκε μέσα στο νερό. Και μένει εκείνη η παράξενη αίσθηση πως, για μια στιγμή, είδες έναν άνθρωπο που δεν ανήκε εντελώς στον δικό σου κόσμο.
Ίσως τελικά η γυναίκα-γοργόνα να είναι η γυναίκα που δεν μπορείς να κρατήσεις.
Και ίσως γι’ αυτό ακριβώς δεν την ξεχνάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου