Στον ήλιο κρέμεται ένα χταπόδι, σαν παράξενο φυλαχτό της θάλασσας. Ο αέρας περνά από τα πλοκάμια του και ο ήλιος του παίρνει λίγο λίγο την υγρασία, όχι όμως τη μνήμη.
Γιατί η θάλασσα δεν φεύγει εύκολα από πάνω σου.
Κάπου εκεί, ανάμεσα στο σκοινί και στο κύμα, θα μπορούσε να βρίσκεται μια γοργόνα. Να κοιτάζει το χταπόδι και να σκέφτεται πως έτσι είναι κι οι άνθρωποι: βγαίνουν κάποτε από το νερό τους, κρεμιούνται στον χρόνο και περιμένουν να στεγνώσουν όσα τους πόνεσαν.
Μα η γοργόνα ξέρει πως τίποτε δεν στεγνώνει πραγματικά.
Μένει πάντα λίγο αλάτι στο δέρμα.
Λίγη θάλασσα στα μάτια.
Και ένας βυθός κρυμμένος μέσα στην καρδιά.
Ύστερα ο ήλιος γέρνει.
Το λιαστό χταπόδι παίρνει τον δρόμο για τη φωτιά, κι η γοργόνα επιστρέφει στο νερό.
Ο καθένας στη μοίρα του.
Εκείνο για να γίνει γεύση.
Εκείνη για να μείνει μυστήριο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου