«Όταν ο καφές γίνεται συνάντηση...»

Ο καφές μόνος είναι σκέψη. Ο καφές με παρέα γίνεται μνήμη.

Ένα τραπέζι, μερικά φλιτζάνια και άνθρωποι που μοιράζονται τον χρόνο τους χωρίς βιασύνη. Εδώ δεν μετρά η ποσότητα των λέξεων, αλλά η ποιότητα της παρουσίας. Γιατί η αληθινή παρέα δεν γεμίζει απλώς τη σιωπή· την κάνει όμορφη.

Ο απογευματινός καφές έχει μέσα του κάτι από παλιές συνήθειες. Από εκείνες τις στιγμές που οι άνθρωποι κάθονταν κοντά, όχι για να δείξουν κάτι, αλλά για να είναι μαζί. Να γελάσουν, να θυμηθούν, να διαφωνήσουν, να μοιραστούν μικρές ιστορίες της ζωής.

Στο τέλος, δεν θυμόμαστε πάντα τι καφέ ήπιαμε ή τι είπαμε πίνοντας τον καφέ μας. Θυμόμαστε όμως ποιοι κάθισαν δίπλα μας. Γιατί ο καφές είναι η αφορμή. Η παρέα είναι το νόημα.