Υπάρχουν βάρκες που ταξιδεύουν κι υπάρχουν βάρκες που κάποτε ταξίδεψαν. Αυτές που βρίσκονται σήμερα αφημένες στη στεριά δεν είναι απαραίτητα νικημένες. Είναι οι βάρκες που γνώρισαν τη θάλασσα, πάλεψαν με τα κύματα, γύρισαν με πληγές και ιστορίες. Το ξύλο τους έχει ποτίσει αλάτι και μνήμη· κι αυτό δεν το σβήνει ούτε ο χρόνος.
Ίσως γι' αυτό η παλιά βάρκα μοιάζει να ψιθυρίζει: «Υπάρχω». Όχι επειδή συνεχίζει να αρμενίζει, αλλά επειδή τίποτε δεν μπορεί να διαγράψει όσα έζησε. Η ύπαρξη δεν είναι προνόμιο της νιότης ούτε της δύναμης. Είναι το αποτύπωμα που αφήνει κανείς στον κόσμο, ακόμη κι όταν οι άνεμοι έχουν κοπάσει.
Η κοινωνία συχνά θαυμάζει μόνο όσους βρίσκονται εν πλω. Ξεχνά όμως εκείνους που άνοιξαν πρώτοι τις ρότες, που άντεξαν τις μεγάλες φουρτούνες και πλήρωσαν το τίμημα κάθε ταξιδιού. Κάθε εγκαταλειμμένη βάρκα είναι μια υπενθύμιση ότι η αξία δεν χάνεται όταν τελειώνει η διαδρομή. Αντίθετα, τότε γίνεται μνήμη, εμπειρία και παρακαταθήκη.
Η βάρκα στη στεριά δεν ζητά οίκτο. Ζητά μόνο να αναγνωριστεί η ιστορία της. Γιατί υπάρχουν ζωές που δεν χρειάζονται πια να αποδείξουν τίποτα. Αρκεί που κάποτε τόλμησαν να ανοιχτούν στο πέλαγος.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική σημασία του «υπάρχω»: να μπορείς να κοιτάζεις πίσω χωρίς να αρνείσαι τις καταιγίδες, να στέκεσαι σιωπηλός στη στεριά και να λες πως, παρά τις φθορές, τα ναυάγια και τις απώλειες, η ζωή που έζησες εξακολουθεί να σε ορίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου