Ο λαγός που έτρεχε να ξεφύγει.

Είναι στην φύση του λαγού να τρέχει. Δεν είναι δειλία· είναι η μνήμη χιλιάδων γενεών χαραγμένη στο σώμα του. Η ταχύτητα είναι η γλώσσα της επιβίωσής του, ο τρόπος με τον οποίο συνομιλεί με τον κίνδυνο.

Ο λαγός δεν έχει άλλη επιλογή. Δεν έχει νύχια αρπακτικού, δεν έχει δύναμη να συγκρουστεί, δεν έχει όπλα για να επιβληθεί. Έχει μόνο τα πόδια του και το ένστικτό του. Και μέσα σε αυτά υπάρχει ολόκληρη η σοφία της φύσης.

Ίσως έτσι να είναι και ο άνθρωπος. Κάθε πλάσμα κουβαλά τον δικό του τρόπο να αντιμετωπίζει τον κόσμο. Άλλος αντιστέκεται, άλλος υποχωρεί, άλλος κρύβεται, άλλος αναζητά τον δρόμο της φυγής. Δεν είναι όλες οι μάχες ίδιες, ούτε όλες οι νίκες μοιάζουν.

Ο λαγός που τρέχει δεν αρνείται τη ζωή. Την υπερασπίζεται.

Το λάθος μας είναι πως συχνά κρίνουμε τα πλάσματα με τα μέτρα εκείνων που έχουν δύναμη. Ζητάμε από τον λαγό να πολεμήσει σαν λύκος και ξεχνάμε πως η φύση δεν δημιούργησε όλα τα όντα για την ίδια μάχη.

Ο λαγός δεν είναι λιγότερο γενναίος επειδή τρέχει. Η γενναιότητά του βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο ότι, γνωρίζοντας την ευαλωτότητά του, συνεχίζει να υπάρχει. Να επιβιώνει.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγάλα μαθήματα της φύσης: πως η επιβίωση δεν ανήκει πάντα στον ισχυρότερο, αλλά σε εκείνον που γνωρίζει ποιος είναι και χρησιμοποιεί αυτό που του δόθηκε.

Ο λαγός τρέχει, όχι επειδή φοβάται τη μάχη. Τρέχει επειδή αυτή είναι η δική του μορφή αντίστασης απέναντι στον κόσμο.