Η ζωή μοιάζει περισσότερο με παιχνίδι απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε. Ένα παιχνίδι χωρίς οδηγίες, χωρίς βεβαιότητα για το επόμενο βήμα, όπου άλλοτε κερδίζεις, άλλοτε χάνεις και συχνά απλώς μαθαίνεις να συνεχίζεις.
Η ζωή είναι γεμάτη παιχνίδια. Άλλα τα γνωρίζουμε από την αρχή, άλλα τα ανακαλύπτουμε στην πορεία και άλλα τα μαθαίνουμε μόνο αφού έχουμε ήδη χάσει μερικές παρτίδες. Κανένα όμως δεν μας δίνει εγγύηση για το αποτέλεσμα.
Τα παιχνίδια έχουν κανόνες, αλλά έχουν και ανατροπές. Έχουν νίκες, ήττες, τύχη, επιμονή, στρατηγική, στιγμές που πρέπει να προχωρήσεις και άλλες που χρειάζεται να περιμένεις. Κι ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχει εκείνη η παράξενη ανθρώπινη ανάγκη να κινηθούμε, να χαρούμε, να αυτοσχεδιάσουμε.
Κάποτε ακόμη και τα παιχνίδια μοιάζουν να χορεύουν. Τα πιόνια πάνω στη σκακιέρα, οι μπάλες στον αέρα, τα σώματα που κυνηγιούνται κι αγκαλιάζονται, οι κινήσεις που επαναλαμβάνονται και αλλάζουν. Δεν χορεύουν επειδή ο χορός είναι παιχνίδι· χορεύουν επειδή μέσα στο παιχνίδι υπάρχει ρυθμός.
Και ο ίδιος ο χορός, όταν αφήνεται ελεύθερος, μπορεί να έχει τα δικά του παιχνιδίσματα: μια στροφή που δεν την περίμενες, ένα βήμα που ξεφεύγει από τον ρυθμό, μια κίνηση που γεννιέται αυθόρμητα. Όχι για να κερδίσει κάτι, αλλά για να εκφράσει κάτι.
Ίσως έτσι είναι και η ζωή. Δεν είναι ένα παιχνίδι που πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσουμε. Είναι ένας ανοιχτός χώρος όπου παίζουμε με τον χρόνο, με τις πιθανότητες, με τις επιλογές μας, με τους άλλους και, κυρίως, με τον εαυτό μας.
Ένας χορός που χορεύουμε.
Και όταν κάποτε χάσουμε το βήμα, δεν σημαίνει ότι χάθηκε το παιχνίδι. Μπορεί απλώς να σημαίνει πως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε κίνηση. Γιατί στον χορό δεν υπάρχει σταθερό έδαφος. Υπάρχει κίνηση. Πρέπει να ακολουθήσεις τον ρυθμό, να αυτοσχεδιάσεις, να παραχωρήσεις χώρο στον άλλον και ταυτόχρονα να βρεις τον δικό σου βηματισμό. Όπως ακριβώς στη ζωή.
Μερικές φορές ο ρυθμός επιταχύνεται και μας παρασύρει. Άλλοτε χαμηλώνει τόσο, ώστε να ακούμε την ανάσα μας. Κάποιες στιγμές χάνουμε το βήμα μας. Κι όμως, ο χορός δεν τελειώνει επειδή σκοντάψαμε. Ξανασηκωνόμαστε και συνεχίζουμε από εκεί που χάσαμε τον ρυθμό.
Το παιχνίδι μάς μαθαίνει να μη φοβόμαστε την ανατροπή. Ο χορός μάς μαθαίνει να την αποδεχόμαστε με το σώμα. Να γυρίζουμε όταν χρειάζεται, να πλησιάζουμε, να απομακρυνόμαστε, να αφήνουμε τον άλλον να οδηγήσει και κάποτε να οδηγούμε εμείς.
Ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγάλο παιχνίδι της ζωής: όχι να μάθουμε όλα τα βήματα, αλλά να μη σταματήσουμε να χορεύουμε όταν η μουσική αλλάζει.
Γιατί η ζωή δεν ζητά να χορέψεις τέλεια. Ζητά να μπεις στον κύκλο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου