Ο χορός δεν γεννήθηκε για να απομονώσει τον άνθρωπο, αλλά για να τον φέρει κοντά στους άλλους. Από τις πρώτες κοινότητες μέχρι τις σύγχρονες πόλεις, υπήρξε μια από τις πιο αρχέγονες μορφές κοινωνικής έκφρασης: ένας τρόπος να συναντιούνται τα σώματα, να μοιράζονται τον ρυθμό και, για λίγο, να αισθάνονται πως ανήκουν στον ίδιο κύκλο.
Στον γάμο, στη γιορτή, στο πανηγύρι, στη χαρά αλλά και στο πένθος, ο χορός γίνεται συλλογική πράξη. Δεν χρειάζεται πάντοτε λόγια. Ένα βήμα προς τα εμπρός, ένα άνοιγμα των χεριών, ένας κύκλος που κλείνει και ξανανοίγει, μπορούν να πουν όσα η γλώσσα αδυνατεί να εκφράσει.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η βαθύτερη κοινωνική του δύναμη. Ο χορός δεν καταργεί τις διαφορές· τις βάζει προσωρινά στον ίδιο ρυθμό. Ο καθένας διατηρεί το σώμα, την ιστορία και την ιδιαιτερότητά του, αλλά κινείται μαζί με τους άλλους. Στον κύκλο του χορού υπάρχει χώρος για τον πρωτοχορευτή και για εκείνον που ακολουθεί, για τον έμπειρο και για τον αρχάριο, για το σώμα που γνωρίζει και για το σώμα που ακόμη μαθαίνει.
Γι’ αυτό ο χορός είναι και μια μικρή εικόνα της κοινωνίας που θα μπορούσαμε να έχουμε: μια κοινωνία όπου δεν χρειάζεται όλοι να κάνουν τα ίδια, αλλά να μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να χάνουν τον δικό τους βηματισμό.
Γιατί στο τέλος, αυτό που μετρά στον χορό δεν είναι ποιος κινείται καλύτερα. Είναι αν υπάρχει χώρος να κινηθούν όλοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου