Υπάρχει μια παράξενη αντίληψη που τελευταία μοιάζει να κερδίζει έδαφος: ότι η παραλία πρέπει να είναι ένας αποστειρωμένος χώρος απόλυτης ησυχίας, όπου τίποτα δεν πρέπει να ενοχλεί κανέναν. Ούτε μια φωνή, ούτε ένα γέλιο, ούτε μια μπάλα που θα πέσει στο νερό, ούτε ένα ομαδικό παιχνίδι.
Μα η θάλασσα δεν είναι σαλόνι.
Είναι ένας δημόσιος χώρος. Ένας τόπος όπου συναντιούνται διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικοί τρόποι να χαρεί κανείς το καλοκαίρι. Κάποιος θέλει να διαβάσει το βιβλίο του στη σιωπή. Κάποιος άλλος θέλει να κολυμπήσει. Μια παρέα θέλει να παίξει μπάλα, να γελάσει, να βουτήξει, να φωνάξει από τη χαρά της.
Υπάρχει χώρος για όλους.
Η ελευθερία στον δημόσιο χώρο, όμως, δεν σημαίνει ότι ο καθένας κάνει ό,τι θέλει αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους. Σημαίνει ότι μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε. Ότι ο σεβασμός δεν είναι απαίτηση να εξαφανιστεί ο άλλος, αλλά προσπάθεια να χωρέσουμε ο ένας δίπλα στον άλλον.
Γιατί είναι άλλο πράγμα η ενόχληση και άλλο η ασυδοσία.
Αν μια παρέα παίζει με τρόπο που πραγματικά θέτει σε κίνδυνο τους γύρω της, ασφαλώς χρειάζεται όριο. Αν όμως το πρόβλημα είναι απλώς ότι ακούγονται γέλια, φωνές και χαρούμενες παιδικές ή νεανικές παρουσίες, τότε ίσως το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη θάλασσα αλλά στην απαίτηση κάποιων να προσαρμοστεί ολόκληρος ο δημόσιος χώρος στις δικές τους ανάγκες.
Η δημοκρατία δεν είναι η κατάργηση της διαφορετικότητας. Είναι η συνύπαρξή της.
Η παραλία δεν ανήκει σε εκείνον που θέλει απόλυτη ησυχία, ούτε σε εκείνον που θέλει ασταμάτητο παιχνίδι. Ανήκει σε όλους. Και το ζητούμενο δεν είναι να κερδίσει ο ένας εις βάρος του άλλου, αλλά να υπάρχει μέτρο, σεβασμός και χώρος για όλους.
Για εκείνον που θέλει τη σιωπή και για εκείνον που θέλει το γέλιο.
Για το βιβλίο και για την μπάλα.
Για τη μοναχική βουτιά και για το ομαδικό παιχνίδι.
Για την ηρεμία και για τη χαρά.
Κι αν κάποιοι ενοχλούνται τόσο από τη ζωντάνια, την παρέα και το παιχνίδι, τόσο το χειρότερο για αυτούς.
Η θάλασσα δεν χρειάζεται να γίνει σιωπηλή για να είναι πολιτισμένη.
Χρειάζεται να παραμείνει ελεύθερη, δημόσια και ανοιχτή σε όλους.
Γιατί τελικά ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν φαίνεται από το πόσο ήσυχα κάθεται ο καθένας μόνος του. Φαίνεται από το αν μπορεί να ζήσει δίπλα στον άλλον χωρίς να απαιτεί να γίνει ο άλλος αόρατος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου