Παράθυρο...

 

Το παράθυρο δεν είναι απλώς ένα άνοιγμα στον τοίχο. Είναι ένα όριο ανάμεσα σε δύο κόσμους: σε εκείνον που κατοικούμε και σε εκείνον που κοιτάζουμε.

Από το ίδιο παράθυρο, δύο άνθρωποι μπορεί να δουν διαφορετικά πράγματα. Ο ένας το παρελθόν, ο άλλος το μέλλον. Ο ένας το τέλος μιας ημέρας, ο άλλος την αρχή μιας καινούργιας.

Υπάρχουν παράθυρα που βλέπουν σε δρόμους, σε θάλασσες, σε βουνά, σε μνημεία. Υπάρχουν όμως και εκείνα που ανοίγουν προς τα μέσα. Αυτά είναι τα δυσκολότερα. Γιατί πίσω από το τζάμι τους δεν υπάρχει τοπίο, αλλά ο ίδιος μας ο εαυτός.

Ίσως γι’ αυτό στεκόμαστε συχνά μπροστά σε ένα παράθυρο χωρίς να κοιτάζουμε πραγματικά έξω. Αναζητούμε μέσα στην απόσταση κάτι που μας λείπει. Μια άλλη ζωή, μια ανάμνηση, έναν άνθρωπο, μια πιθανότητα.

Και τότε καταλαβαίνουμε πως το παράθυρο δεν μας δείχνει μόνο τον κόσμο. Μας δείχνει και τον τρόπο με τον οποίο τον βλέπουμε.