Η τελευταία πανσέληνος του καλοκαιριού.

Η τελευταία πανσέληνος του καλοκαιριού έχει έναν τρόπο να κάνει τη νύχτα πιο αργή. Ίσως επειδή έρχεται όταν το καλοκαίρι αρχίζει σιγά σιγά να απομακρύνεται. Οι νύχτες μεγαλώνουν, η θάλασσα ησυχάζει και το φως της ημέρας μοιάζει να κρατά λίγο λιγότερο. Κι εκείνη, ολόγιομη, στέκεται στον ουρανό σαν να θέλει να καθυστερήσει την αναχώρηση.

Το φως της απλώνεται πάνω στις στέγες, στους δρόμους, στη θάλασσα και στα πρόσωπα, αφήνοντας τα πάντα λίγο πιο εκτεθειμένα και ταυτόχρονα πιο μυστηριακά. Δεν υπάρχει πια το απόλυτο σκοτάδι· υπάρχει μόνο μια απαλή σκιά γύρω από όσα η πανσέληνος επιλέγει να φωτίσει.

Ίσως γι’ αυτό οι νύχτες της πανσελήνου μοιάζουν πιο ερωτικές. Όχι επειδή υπόσχονται κάτι, αλλά επειδή δημιουργούν χώρο για την επιθυμία. Για ένα βλέμμα που διαρκεί λίγο περισσότερο, για μια σιωπή που δεν χρειάζεται εξήγηση, για την αίσθηση ότι δύο άνθρωποι μπορούν να βρεθούν κοντά χωρίς να χρειάζεται να πουν πολλά.

Το φεγγάρι δεν αγγίζει τίποτα. Κι όμως, όλα μοιάζουν να το αισθάνονται.

Η θάλασσα το σκορπά σε χιλιάδες ασημένιες αντανακλάσεις. Ένα αρμυρίκι τις κρατά για λίγο στα κλαδιά του, σαν να υφαίνει φως. Μια αιώρα κρέμεται ανάμεσα στον ουρανό και στο νερό, λες και αιωρείται πάνω στις ίδιες αυτές αντανακλάσεις. Τρεις γυναίκες κολυμπούν στο ασημένιο νερό και για λίγο μοιάζουν να ανήκουν περισσότερο στη νύχτα παρά στη γη. Τα σώματα, τα κύματα και το φως μπερδεύονται μεταξύ τους, ώσπου όλα γίνονται μια αντανάκλαση της ίδιας στιγμής.

Μια στιγμή που δεν ζητά να κρατηθεί. Μόνο να κοιταχτεί.

Και κάπου μέσα σε αυτή τη σιωπηλή λάμψη, ο έρωτας παύει να είναι υπόσχεση και γίνεται απλώς παρουσία.

Μια ματιά.

Μια ανάσα.

Μια απόσταση που μικραίνει.

Μικραίνει σε απόσταση αναπνοής κι όμως γενά την αίσθηση του αποχαιρετισμού.

Γιατί αυτή δεν είναι απλώς μια πανσέληνος. Είναι η τελευταία πανσέληνος του καλοκαιριού. Ένα ολόγιομο φεγγάρι που μοιάζει να ξέρει πως οι μεγάλες νύχτες, τα ξενύχτια, η θάλασσα, το αλάτι στο δέρμα και οι στιγμές που δεν μετρήθηκαν σε ώρες, αλλά σε αισθήσεις, αρχίζουν να γίνονται παρελθόν.

Κι όμως, δεν υπάρχει θλίψη.

Το φως της απλώνεται στη θάλασσα, μπλέκεται στα αρμυρίκια, περνά μέσα από τα φύλλα και φτάνει μέχρι την αιώρα που λικνίζεται αργά. Σαν να θέλει να κρατήσει λίγο ακόμη όλα εκείνα που σε λίγες μέρες θα αρχίσουν να μας λείπουν.

Η τελευταία πανσέληνος του καλοκαιριού δεν λέει αντίο.

Δεν χρειάζεται.

Απλώς αφήνει λίγο περισσότερο φως πάνω στα πράγματα που θα μας λείψουν.

Στη θάλασσα.

Στη ζεστασιά.

Στις νύχτες που δεν τελείωναν εύκολα.

Στα βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο.

Στις σιωπές που είπαν περισσότερα από τις λέξεις.

Η πανσέληνος δεν δημιουργεί τον έρωτα.

Απλώς αντανακλά, για μια τελευταία καλοκαιρινή νύχτα, αυτό που ήδη κρυβόταν στο σκοτάδι.

Και όταν το φεγγάρι αρχίσει πάλι να μικραίνει, το καλοκαίρι θα έχει σχεδόν φύγει.

Όμως ό,τι φωτίστηκε αυτή τη νύχτα θα μείνει λίγο ακόμη μέσα μας.

Γιατί η τελευταία πανσέληνος του καλοκαιριού δεν είναι το τέλος του καλοκαιριού.

Είναι η ανάμνησή του, πριν ακόμη γίνει ανάμνηση.