Το φεγγάρι είναι ίσως το πιο παράξενο πράγμα που κοιτάζει ο άνθρωπος χωρίς να θέλει να το αποκτήσει. Βρίσκεται εκεί, μακριά, σιωπηλό, και κάθε βράδυ μοιάζει να μας θυμίζει πως δεν είναι όλα στη ζωή φτιαγμένα για να τα αγγίζουμε.
Από τότε που υπάρχει άνθρωπος, το φεγγάρι έγινε σύντροφος της μοναξιάς, μάρτυρας των ερωτευμένων, οδηγός των ταξιδιωτών και καταφύγιο των ονειροπόλων. Το ίδιο φεγγάρι που κάποτε έβλεπε έναν αρχαίο άνθρωπο να φοβάται το σκοτάδι, σήμερα φωτίζει τις ίδιες περίπου σιωπές μας.
Κι όμως, το φεγγάρι δεν αλλάζει. Εμείς αλλάζουμε απέναντί του.
Άλλο φεγγάρι βλέπει ο ερωτευμένος, άλλο ο μοναχικός, άλλο εκείνος που αποχαιρετά και άλλο εκείνος που περιμένει. Δεν βρίσκεται η διαφορά στον ουρανό, αλλά μέσα μας. Το φως του γίνεται καθρέφτης της δικής μας διάθεσης.
Ίσως γι’ αυτό το φεγγάρι έχει κάτι που δεν έχουν τα φώτα της πόλης. Δεν προσπαθεί να νικήσει το σκοτάδι. Απλώς υπάρχει μέσα του.
Και μας θυμίζει μια απλή αλήθεια: δεν χρειάζεται να φωτίζουμε τα πάντα για να μη χαθούμε. Αρκεί μερικές φορές ένα μικρό φως, ψηλά, μακριά μας, για να συνεχίσουμε τον δρόμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου