Ο κορμός.

Υπάρχουν γλυκά που δεν χρειάζονται κόπο. Χρειάζονται μόνο λίγη σοκολάτα, μερικά μπισκότα και την υπομονή του ψυγείου.

Ο κορμός είναι ένα γλυκό ταπεινό, σχεδόν παιδικό. Τα μπισκότα σπασμένα σε κομμάτια, η σοκολάτα να τα αγκαλιάζει όλα, και στο τέλος ένα ρολό που περιμένει σιωπηλά να σφίξει. Κι όμως, μέσα στην απλότητά του κρύβεται μια μικρή φιλοσοφία.

Τίποτα δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να γίνει όμορφο. Τα μπισκότα δεν χρειάζεται να μείνουν ολόκληρα. Μπορούν να σπάσουν, να ανακατευτούν, να χαθούν μέσα στη σοκολάτα και να αποκτήσουν μια καινούργια μορφή.

Ίσως έτσι να είναι και η ζωή. Παίρνει τα κομμάτια μας όπως έρχονται και τα ενώνει με ό,τι υπάρχει διαθέσιμο: λίγη γλύκα, λίγη πίκρα, μερικές αναμνήσεις και αρκετό χρόνο. Και όταν, ύστερα από ώρες, κόβεις τον κορμό σε φέτες, κάθε κομμάτι είναι διαφορετικό.

Όπως κι εμείς. Σπασμένοι κάποτε, αλλά όχι χαμένοι.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή διαφορά: ο κορμός δεν φτιάχνεται για να μείνει κορμός. Φτιάχνεται για να κοπεί, να μοιραστεί και, τελικά, να φαγωθεί.

Ίσως αυτή να είναι και η πιο ειλικρινής φιλοσοφία της ζωής. Όσο όμορφα κι αν δεθούμε μεταξύ μας, όσο τέλεια κι αν διαμορφώσουμε τον εαυτό μας, στο τέλος όλα περνούν. Κάτι μένει για λίγο, κάτι μοιράζεται, κάτι καταναλώνεται.

Και τουλάχιστον ο κορμός το ξέρει από την αρχή. Φτιάχνεται για να γίνει απόλαυση. Φτιάχνεται για να κοπεί, να μοιραστεί και τελικά να φαγωθεί. Εξάλλου, γι’ αυτό προοριζόταν εξαρχής.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο απλή φιλοσοφία του: δεν έχει σημασία πόσο όμορφα θα μείνουμε στο ψυγείο της ζωής, ούτε πόσο τέλεια θα κρατήσουμε το σχήμα μας.

Σημασία έχει να εκπληρώσουμε τον προορισμό μας. Να γίνουμε, έστω για λίγο, απόλαυση για κάποιον άλλον. Και μετά, να φαγωθούμε. Όχι άδικα.

Ακριβώς όπως προοριζόμασταν.