Δεν ξέρω πόσους κόμπους έχει ένα δίχτυ. Ξέρω μόνο πως κανένας τους δεν είναι μόνος του.
Ο ένας κρατά τον άλλον κι έτσι, από μια σειρά μικρών δεσιμάτων, δημιουργείται κάτι ικανό να συγκρατήσει ολόκληρη τη θάλασσα -ή τουλάχιστον ό,τι η θάλασσα αποφασίσει να αφήσει πάνω του.
Κάπως έτσι είναι και οι άνθρωποι. Δεμένοι μεταξύ τους με πράγματα μικρά: μια ματιά, μια κουβέντα, μια απουσία, μια συνήθεια. Κάποιοι κόμποι είναι σφιχτοί. Άλλοι χαλαρώνουν με τον καιρό. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που νομίζουμε πως λύθηκαν, αλλά αρκεί μια ανάμνηση για να ξανασφίξουν.
Κι όμως, το παράξενο με το δίχτυ είναι πως δεν αποτελείται από δεσίματα αλλά από κενά. Αυτά τα κενά είναι που το κάνουν δίχτυ. Αν τα κλείσεις όλα, δεν έχεις πια δίχτυ· έχεις ένα πανί, ένα ύφασμα.
Ίσως τελικά κι η ζωή έτσι να είναι: οι κόμποι μάς κρατούν μαζί, αλλά είναι τα κενά ανάμεσά τους που μας αφήνουν να αναπνέουμε.
Και κάπου ανάμεσα στους κόμπους και στα κενά, περνά η θάλασσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου