Πόση γη χρειάζεται ένα δέντρο;

Στην άκρη του γκρεμού, εκεί όπου η γη τελειώνει και αρχίζει η θάλασσα, στέκει ένα δέντρο.

Δεν έχει πολύ χώμα κάτω από τις ρίζες του. Δεν έχει την ασφάλεια ενός κήπου, ούτε την προστασία ενός δάσους. Έχει μόνο έναν μικρό τόπο να κρατηθεί και μπροστά του ολόκληρο τον ορίζοντα.

Κι όμως, στέκει.

Ίσως αυτό να είναι το παράξενο μάθημα των δέντρων: δεν χρειάζονται πάντα πολύ χώρο για να μεγαλώσουν. Χρειάζονται έναν τόπο που να τους επιτρέπει να ριζώσουν.

Το δέντρο στην άκρη του γκρεμού μοιάζει να γνωρίζει κάτι που εμείς συχνά ξεχνάμε. Ότι η ασφάλεια δεν βρίσκεται πάντοτε μακριά από το κενό. Μερικές φορές βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου αρχίζει ο φόβος.

Οι ρίζες του κοιτούν προς τη γη, τα κλαδιά του προς τη θάλασσα. Ανάμεσα στα δύο, ολόκληρη η ύπαρξή του: να κρατιέται και ταυτόχρονα να ανοίγεται.

Δεν προσπαθεί να νικήσει τον γκρεμό. Δεν προσπαθεί να φύγει από τη θέση του. Απλώς μεγαλώνει πάνω στην άκρη.

Και τότε το ερώτημα «πόση γη χρειάζεται ένα δέντρο;» αποκτά άλλη σημασία.

Ίσως ένα δέντρο να χρειάζεται μόνο τόση γη όση μπορεί να κρατήσει τις ρίζες του.

Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει ο ουρανός.

Και ίσως αυτό να ισχύει και για τον άνθρωπο. Δεν χρειάζεται πάντα περισσότερη γη. Χρειάζεται έναν τόπο -έστω μικρό -όπου οι ρίζες του να μπορούν να κρατηθούν, ενώ το βλέμμα του θα παραμένει ελεύθερο.

Σαν εκείνο το δέντρο.

Στην άκρη του γκρεμού.

Με τη θάλασσα από κάτω και τον ορίζοντα μπροστά.