Το πάθος του μπλε.

 

Το μπλε δεν είναι χρώμα. Είναι μια κατάσταση της ψυχής.

Έχει μέσα του την απόσταση του ουρανού, τη σιωπή της θάλασσας, το βάθος εκείνων που δεν μπορούν να ειπωθούν με λέξεις. Είναι το χρώμα που δεν κραυγάζει· σε τραβάει προς το μέρος του ακριβώς επειδή απομακρύνεται.

Κοιτάζεις τη θάλασσα και νομίζεις πως βλέπεις ένα χρώμα. Μα στην πραγματικότητα βλέπεις μια υπόσχεση: πως υπάρχει πάντα κάτι πέρα από τον ορίζοντα. Κάτι που δεν κατακτιέται, δεν περιφράσσεται, δεν φυλακίζεται.

Ίσως γι’ αυτό το μπλε έχει πάθος.

Γιατί το πάθος του δεν είναι η κατοχή αλλά η ελευθερία.

Το κόκκινο καίει για να σε κρατήσει.

Το μαύρο σε βυθίζει.

Το λευκό σε αφοπλίζει.

Το μπλε, όμως, σε αφήνει να φύγεις.

Και ενώ φεύγεις, σε καλεί να επιστρέψεις.

Ίσως αυτή να είναι η πιο παράξενη δύναμή του: να μπορεί να γίνει ταυτόχρονα απόσταση και επιστροφή, μοναξιά και πληρότητα, σιωπή και κάλεσμα.

Το μπλε δεν έχει τέλος. Γι’ αυτό και δεν τελειώνει μέσα μας.

Όσο το κοιτάζεις, τόσο βαθύτερα ταξιδεύεις.

Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως δεν κοιτούσες τη θάλασσα.

Κοιτούσες μέσα σου.