Υπάρχουν απογεύματα που ο ουρανός δεν δύει· φλέγεται.
Σαν να μαζεύει όλο το φως που περίσσεψε από τη μέρα και, πριν το παραδώσει στη νύχτα, το μετατρέπει σε πάθος. Κόκκινο βαθύ, πορτοκαλί, χρυσό, πορφυρό -χρώματα που δεν περιγράφουν τον ουρανό, αλλά μοιάζουν να αποκαλύπτουν κάτι κρυμμένο μέσα του.
Ο φλογισμένος ουρανός δεν είναι απλώς ένα θέαμα. Είναι μια υπενθύμιση πως η ομορφιά δεν χρειάζεται διάρκεια για να είναι αιώνια.
Καίγεται για λίγο.
Και ακριβώς γι’ αυτό μας μένει.
Ίσως έτσι είναι και τα μεγάλα πάθη της ζωής. Δεν έρχονται για να κατοικήσουν για πάντα μέσα μας. Έρχονται για να μας αλλάξουν. Να μας κάψουν λίγο, να μας φωτίσουν πολύ, και ύστερα να χαθούν πίσω από έναν ορίζοντα που δεν μπορούμε να διασχίσουμε.
Κι εμείς στεκόμαστε απέναντί τους σιωπηλοί.
Δεν προσπαθούμε να τα κρατήσουμε.
Γιατί γνωρίζουμε πως υπάρχουν στιγμές που η ομορφιά δεν ζητά κατοχή· ζητά μόνο να την κοιτάξεις.
Και ο ουρανός, φλογισμένος ως την τελευταία του άκρη, μοιάζει να μας ψιθυρίζει: «Ό,τι αγαπάς πραγματικά, άφησέ το να καεί ελεύθερο μέσα στο φως.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου