Στα παλιά σπίτια, ο Δεκαπενταύγουστος είχε τις δικές του μυρωδιές. Ανάμεσα στο λιβάνι της εκκλησίας, στην ρίγανη του βουνού και στο φρεσκοψημένο ψωμί, ξεχώριζε η μυρωδιά του σπιτικού μπακλαβά.
Από την παραμονή έμπαιναν οι γυναίκες στην κουζίνα. Τα καρύδια σπάζονταν με το χέρι, τα φύλλα στρώνονταν ένα ένα και το βούτυρο έπεφτε ζεστό ανάμεσά τους. Κανέλα, γαρίφαλο και καρύδι γέμιζαν τον χώρο με το άρωμα της γιορτής. Το ταψί χαραζόταν προσεκτικά σε ρόμβους και έμπαινε στον ξυλόφουρνο, εκεί όπου ο μπακλαβάς ψηνόταν αργά, μέχρι να ροδίσει και να γίνει τραγανός. Κι ύστερα το σιρόπι. Ζάχαρη, νερό, λεμόνι και, σε πολλά σπίτια, λίγο μέλι -ή όπως το ήξερε η κάθε νοικοκυρά από τη μάνα της. Το σιρόπιασμα ήταν η τελευταία φροντίδα.
Την ημέρα της Παναγίας, μετά τη Θεία Λειτουργία, το ταψί έβγαινε στο τραπέζι. Μαζί με τον καφέ και το κρύο νερό, προσφερόταν στους ανθρώπους που περνούσαν από το σπίτι. Γιατί έτσι ήταν η γιορτή παλιά: κανείς να μη φύγει χωρίς κέρασμα και κανείς να μη νιώσει ξένος.
Ο μπακλαβάς του Δεκαπενταύγουστου δεν ήταν πολυτέλεια. Ήταν το γλυκό της νοικοκυροσύνης, της φιλοξενίας και της ευγνωμοσύνης. Ένα ταπεινό ταψί, φτιαγμένο με λίγα υλικά και πολλή υπομονή, που μοσχοβολούσε ολόκληρο το σπίτι.
Και καθώς έπεφτε το απόγευμα και χτυπούσε μακριά η καμπάνα, έμενε στο στόμα η γεύση του καρυδιού και στο σπίτι η γαλήνη μιας μεγάλης γιορτής. Γιατί στις παλιές αυλές η Παναγία γιορταζόταν με προσευχή, με ψωμί και κρασί, με φιλοξενία -και με ένα ταψί σπιτικό μπακλαβά στη μέση του τραπεζιού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου