Στην άκρη της αμμουδιάς, εκεί όπου το κύμα αφήνει για λίγο το αποτύπωμά του, φυτρώνουν τα κρινάκια της θάλασσας.
Δεν είναι λουλούδια που φοβούνται την αλμύρα. Τη δέχονται σαν μοίρα. Ριζώνουν στην άμμο, μέσα στον άνεμο και στην ξηρασία, και ανθίζουν εκεί όπου κανείς δεν θα περίμενε ζωή.
Το λευκό τους μοιάζει με μικρή ανάσα καθαρότητας πάνω στο γαλάζιο. Κάθε άνθος, μια σιωπηλή αντίσταση. Κάθε ρίζα, μια συμφωνία με τη θάλασσα.
Κι όταν έρχεται το κύμα, δεν τα ξεριζώνει. Τα αγγίζει.
Ίσως γιατί η θάλασσα γνωρίζει πως κάποια πράγματα δεν τα κατακτάς· τα αφήνεις να ανθίζουν ελεύθερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου