Ελληνικό πρωινό και ουχί breakfast.

 

Υπάρχει ένα πρωινό που δεν ξυπνά με τον ήχο των ρολογιών, αλλά με το άγγιγμα του φωτός πάνω στο τραπέζι. Δεν έχει τη βιασύνη ενός ξενικού breakfast που περνά κυριολεκτικά σαν ξένος από τη ζωή μας· έχει τη ζεστασιά μιας παλιάς αγκαλιάς, τη γεύση μιας ανάμνησης που επιστρέφει.

Το ελληνικό πρωινό είναι ένας έρωτας σιωπηλός με τα απλά πράγματα. Είναι το ψωμί που κόβεται αργά, σαν να μοιράζεται ένα κομμάτι από την ψυχή του σπιτιού. Είναι το μέλι που στάζει σαν χρυσή σταγόνα καλοκαιριού, η ελιά που κρατά στα σωθικά της τον ήλιο, ο καφές που αχνίζει και μοιάζει να ψιθυρίζει ιστορίες ανθρώπων που πέρασαν και δεν χάθηκαν.

Το breakfast συχνά είναι μια συνάντηση με την ημέρα. Το ελληνικό πρωινό είναι μια συνάντηση με τη μνήμη. Έχει τη μορφή μιας παλιάς αυλής, τη σκιά μιας κληματαριάς, το βλέμμα δύο ανθρώπων που κάθονται απέναντι και δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να καταλάβουν πως ο χρόνος τους χαρίστηκε για λίγο.

Γιατί υπάρχουν γεύματα που τα τρώει το σώμα και άλλα που τα γεύεται η καρδιά. Το ελληνικό πρωινό ανήκει στα δεύτερα. Είναι ένα μικρό ερωτικό γράμμα προς τη γη, τη φύση και τον άνθρωπο.

Και όταν το φως πέσει πάνω στο τραπέζι, όταν το ψωμί, ο φρεσκοστυμμένος φυσικός χυμός και ο καφές συναντήσουν τη σιωπή του πρωινού, τότε καταλαβαίνεις πως κάποια πράγματα δεν χρειάζονται ξένη λέξη για να ειπωθούν. Έχουν ήδη τη δική τους πατρίδα.