Καλημέρα.

 

Η καλημέρα δεν είναι απλώς ένας χαιρετισμός. Είναι μια μικρή πράξη ανθρωπιάς, μια υπενθύμιση πως, παρά τον θόρυβο της καθημερινότητας, οι άνθρωποι εξακολουθούν να συναντιούνται μέσα από μια απλή λέξη.

Το πρωινό έχει πάντα κάτι από υπόσχεση. Ο ήλιος που ανεβαίνει, ο αέρας που αλλάζει, ο πρώτος ήχος της ημέρας, όλα μοιάζουν να ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο. Η «καλημέρα» είναι σαν ένα μικρό φως που ανάβει ανάμεσα στους ανθρώπους· δεν λύνει τα προβλήματα, αλλά κάνει το βάρος τους λίγο πιο ελαφρύ.

Στις παλιές γειτονιές η καλημέρα είχε άλλη αξία. Ακουγόταν στις αυλές, στα καφενεία, στα στενά των χωριών. Ήταν ένας τρόπος να πεις «σε βλέπω», «σε αναγνωρίζω», «υπάρχουμε μαζί». Σήμερα, μέσα στην ταχύτητα και την απόσταση της ψηφιακής εποχής, μια αληθινή καλημέρα μοιάζει σχεδόν με μικρή επανάσταση.

Γιατί τελικά ο πολιτισμός ενός ανθρώπου δεν φαίνεται μόνο από τα μεγάλα λόγια και τα μεγάλα έργα, αλλά και από τις μικρές χειρονομίες. Από ένα χαμόγελο, μια ευχή, μια λέξη που προσφέρει χωρίς να ζητά τίποτα πίσω.

Η καλημέρα είναι το πρώτο ίχνος που αφήνουμε μέσα στη μέρα των άλλων. Και ίσως, κάποιες φορές, μια απλή λέξη να είναι αρκετή για να θυμίσει πως ο κόσμος μπορεί ακόμη να γίνει λίγο πιο ανθρώπινος.

"Στο μονοπάτι σαν θα βγεις,

Μιας ανοιξιάτικης αυγής,

Να μη ξεχάσεις να της πεις

Μια καλημέρα της ζωής

Μια καλημέρα είν' αυτή

Πες τη κι ας πέσει χάμω

Πες τη κι ας πέσει χάμω

Παλάτια χτίζουν οι θεοί

κι εμείς πάνω στην άμμο

κι εμείς πάνω στην άμμο

Με τα χαράματα σαν βγεις

Από την πόρτα της ζωής

Μια καλημέρα να της πεις

Κι ας είσαι μόνος μες στη γη

Μια καλημέρα είν' αυτή ..."

"Μια καλημέρα."

Στίχοι: Χριστοδούλου Δημήτρης

Μουσική: Λοΐζος Μάνος