Το μέλι της κηρήθρας.

 

Υπάρχει μια μικρή αναρχία μέσα στην κηρήθρα. Ένα κράτος φτιαγμένο από κερί, νέκταρ και φτερά, όπου κανένας υπουργός δεν δίνει εντολές και κανένας βασιλιάς δεν φοράει στέμμα. Μόνο μια βασίλισσα που γεννά ασταμάτητα και χιλιάδες εργάτριες που πετούν έξω στον κόσμο για να φέρουν πίσω λίγες σταγόνες ήλιου.

Το μέλι της κηρήθρας είναι ίσως η πιο γλυκιά απόδειξη ότι η φύση δεν βιάζεται ποτέ. Οι άνθρωποι αναζητούμε συντομεύσεις, πατάμε κουμπιά, θέλουμε τα πάντα τώρα. Η μέλισσα, όμως, ξέρει κάτι που εμείς ξεχάσαμε: τα σπουδαία πράγματα χρειάζονται χρόνο. Ένα λουλούδι πρέπει πρώτα να ανθίσει, μια μέλισσα πρέπει να πετάξει, ένα κελί πρέπει να χτιστεί, μια σταγόνα νέκταρ πρέπει να περιμένει.

Όταν σπας ένα κομμάτι κηρήθρας, δεν ανοίγεις απλώς ένα γλυκό. Ανοίγεις ένα μικρό αρχείο της γης. Εκεί μέσα υπάρχουν πρωινές ομίχλες πάνω από θυμάρια, απογεύματα σε ανθισμένους αγρούς, φτερουγίσματα πάνω από ποτάμια και βουνά. Είναι σαν η μέλισσα να έκλεψε λίγες στιγμές από τον χρόνο και να τις έκλεισε σε χρυσά εξάγωνα.

Κι ίσως αυτό να είναι το μεγάλο μάθημα της κηρήθρας: πως η τελειότητα δεν βρίσκεται στα μεγάλα και φανταχτερά, αλλά στα μικρά πράγματα που γίνονται με επιμονή. Ένα κελί δίπλα στο άλλο. Μια πτήση δίπλα στην άλλη. Μια μέρα δίπλα στην άλλη.

Ο άνθρωπος έφτιαξε ουρανοξύστες, μηχανές και πόλεις που δεν κοιμούνται ποτέ. Κι όμως, ένα μικρό κομμάτι κερί με μέλι μπορεί ακόμη να τον κάνει να σωπάσει. Γιατί μέσα του υπάρχει κάτι που δεν κατασκευάζεται: η μνήμη της φύσης.

Η κηρήθρα είναι ένας μικρός χρυσός λαβύρινθος. Και κάθε φορά που γεύεσαι το μέλι της, ίσως για μια στιγμή να θυμάσαι πως κάποτε ο κόσμος ήταν πιο αργός, πιο αθώος και πιο κοντά στα άνθη.