Το άγαλμα του Ιερισσιώτη ψαρά.

 

Ένα άγαλμα ψαρά δεν είναι απλώς μια μορφή από πέτρα ή μάρμαρο. Είναι μια στιγμή που αρνήθηκε να βυθιστεί στον χρόνο. Ο ψαράς στέκεται απέναντι στη θάλασσα, όχι σαν κατακτητής της, αλλά σαν άνθρωπος που γνωρίζει ότι κάθε νίκη απέναντι στο νερό είναι προσωρινή.

Σε αντίθεση με τα αγάλματα των βασιλιάδων και των στρατηγών, που υψώνουν το βλέμμα προς τον ουρανό, ο ψαράς κοιτάζει τον ορίζοντα. Δεν ζητά αιωνιότητα· περιμένει μια επιστροφή. Το δίχτυ του δεν συλλαμβάνει μόνο ψάρια· συλλαμβάνει μνήμες, καλοκαίρια, πρόσωπα που χάθηκαν στα κύματα.

Ίσως το άγαλμα του ψαρά να είναι το αντίθετο του αγάλματος του κατακτητή. Ο ένας θέλει να αφήσει το όνομά του πάνω στη γη, ο άλλος αφήνει μόνο ένα ίχνος πάνω στο νερό. Και όμως, το νερό θυμάται περισσότερο από την πέτρα.

Στον λαβύρινθο της Ιστορίας, όπου οι αυτοκράτορες γίνονται σύμβολα και τα σύμβολα γίνονται κιτς, ο άγνωστος ψαράς παραμένει αληθινός: ένας άνθρωπος απέναντι στο άπειρο, με ένα απλό δίχτυ στα χέρια και μια σιωπηλή συνομιλία με τη θάλασσα.