Τα γλυπτά της θάλασσας.

 

Η θάλασσα είναι ο αρχαιότερος γλύπτης. Δεν κρατά σμίλες ούτε υπογράφει τα έργα της. Εργάζεται αργά, με το αλάτι, τον άνεμο και τα κύματα. Σμιλεύει βράχους, λειαίνει κοχύλια, χαράζει πρόσωπα πάνω στις πέτρες και ύστερα τα επιστρέφει στη σιωπή.

Τα ανθρώπινα γλυπτά ζητούν να νικήσουν τον χρόνο. Τα γλυπτά της θάλασσας γνωρίζουν ότι ο χρόνος είναι ο δημιουργός τους. Ένα άγαλμα από μάρμαρο αντιστέκεται στη φθορά· ένας βράχος στην ακτή την αποδέχεται και μεταμορφώνεται.

Ίσως γι’ αυτό τα πιο αληθινά γλυπτά της θάλασσας δεν έχουν μορφή. Είναι μια καμπύλη του κύματος, μια σκιά ενός βράχου στο ηλιοβασίλεμα, ένα κοχύλι που κουβαλά μέσα του τον ήχο ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια.

Ο άνθρωπος στήνει αγάλματα για να θυμηθεί. Η θάλασσα τα σμιλεύει για να ξεχάσει. Και ανάμεσα στη μνήμη και στη λήθη γεννιέται η ομορφιά -το πιο παράξενο γλυπτό που δεν ανήκει σε κανέναν.