Ο αχινός.

Ο αχινός δεν περπατά· θυμάται τη θάλασσα από την ανάποδη.

Εκεί όπου τα άλλα πλάσματα ανοίγονται, εκείνος κλείνεται. Δεν είναι σιωπή από αδυναμία, αλλά σιωπή από επιλογή: ένα σώμα που έκανε την αμυντική του στάση τρόπο ύπαρξης. Και όμως, μέσα σε αυτή τη συστολή, δεν υπάρχει ακινησία -μόνο μια εσωτερική γεωμετρία που περιμένει.

Στην πέτρα που τον φιλοξενεί δεν αφήνει ίχνος, αφήνει υπόνοια. Μικρές αιχμές σαν μνήμη κινδύνου, σαν αλφάβητο που γράφεται για να μην διαβαστεί εύκολα. Κι όμως, η θάλασσα τον αναγνωρίζει: τον κυλά, τον δοκιμάζει, τον επιστρέφει πάντα λίγο αλλιώς, σαν να συνομιλεί μαζί του με την πίεση.

Ο αχινός είναι η απόδειξη ότι η άμυνα μπορεί να γίνει μορφή ομορφιάς. Ότι το κλειστό δεν είναι πάντα φυγή, αλλά μερικές φορές μια πιο βαθιά συμμετοχή στον κόσμο -όχι με το άνοιγμα, αλλά με την ακρίβεια του κλεισίματος.

Κι όταν κάποτε σπάσει το κέλυφος, δεν μοιάζει με τέλος· μοιάζει με αποκάλυψη ενός σχεδίου που υπήρχε πάντα, αλλά δεν έπρεπε να φανεί παρά μόνο για μια στιγμή.