Ο κλέφτης γλάρος.

Πριν από κάθε λιμάνι υπάρχει ένας γλάρος που δεν ψαρεύει· καιροφυλακτεί και κλέβει. Όχι από κακία, αλλά από μια παράξενη οικονομία της φύσης και της θάλασσας. Ξέρει πως κάθε μπουκιά που γλιτώνει κόπο, είναι λίγος ακόμη χρόνος για να πετάξει απέναντι στον άνεμο. Οι ψαράδες τον βρίζουν, τα παιδιά γελούν μαζί του, κι εκείνος συνεχίζει να αρπάζει το αστραφτερό ασημί μέσα από τα δίχτυα ή τα χέρια των απρόσεκτων.

Ο κλέφτης γλάρος μάς θυμίζει πως η φύση δεν γνωρίζει τις ανθρώπινες ηθικές λέξεις. Εκεί όπου εμείς βλέπουμε κλοπή, εκείνη βλέπει επιβίωση· εκεί όπου εμείς βλέπουμε θράσος, εκείνη βλέπει ευφυΐα. Ίσως γι' αυτό ο γλάρος πετά πάντοτε με τόση ελευθερία: δεν κουβαλά ενοχές, μόνο τον άνεμο στα φτερά του και την αλμύρα στο βλέμμα του.