Το πέταγμα στο δειλινό...

Πριν χαθεί ο ήλιος, οι γλάροι αλλάζουν τρόπο να πετούν. Δεν βιάζονται πια. Σαν να γνωρίζουν ότι το δειλινό δεν είναι ώρα για κατάκτηση αλλά για συμφιλίωση με τον ουρανό. Οι φτερούγες τους γλιστρούν μέσα στο χρυσοκόκκινο φως και κάθε κύκλος που χαράζουν μοιάζει με σιωπηλή προσευχή.

Το πέταγμα στο δειλινό δεν είναι φυγή· είναι επιστροφή. Μας θυμίζει ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στην αρχή της ημέρας, αλλά και στον τρόπο που αυτή τελειώνει. Κι ίσως η θάλασσα αγαπά περισσότερο εκείνα τα πλάσματα που ξέρουν να διασχίζουν το τέλος με την ίδια χάρη που κάποτε αγκάλιασαν την αυγή.