Η κούνια.

 

Υπάρχουν κινήσεις που μοιάζουν απλές, κι όμως κρύβουν μέσα τους ολόκληρη την ανθρώπινη εμπειρία. Η κούνια είναι μία από αυτές. Ένα ξύλο, δυο σχοινιά, κι όμως μέσα στο αργό της πήγαινε-έλα χωρούν η προσμονή, ο φόβος, η χαρά και η μικρή νίκη της ισορροπίας.

Η κούνια δεν μένει ποτέ ακίνητη. Ζει από την ταλάντωση, από εκείνη τη λεπτή στιγμή ανάμεσα στην άνοδο και στην πτώση, όπου το σώμα νιώθει για λίγο ελεύθερο από το βάρος του. Δεν υπόσχεται σταθερότητα· προσφέρει ρυθμό. Και ίσως γι’ αυτό αγαπήθηκε τόσο: γιατί θυμίζει πως η ζωή δεν είναι μια ευθεία, αλλά μια διαρκής επιστροφή.

Για το παιδί, η κούνια είναι παιχνίδι. Για τον ενήλικα, γίνεται μνήμη. Κάθε ώθηση προς τα εμπρός μοιάζει με μια μικρή απόφαση να εμπιστευτείς τον αέρα, κάθε επιστροφή με μια ήσυχη παραδοχή ότι τίποτα δεν κρατά για πάντα στην ίδια θέση. Κι όμως, μέσα σε αυτή την επανάληψη γεννιέται η ευτυχία: όχι στην ακινησία, αλλά στην κίνηση που ξαναρχίζει.

Ίσως, τελικά, η κούνια να μας συγκινεί επειδή μας θυμίζει κάτι βαθύτερο από το παιχνίδι. Μας θυμίζει πως η ψυχή χρειάζεται πότε να αφήνεται και πότε να επιστρέφει, πότε να ανεβαίνει και πότε να ακουμπά ξανά στη γη. Και σε εκείνο το αθόρυβο πέρασμα ανάμεσα στα δύο, αναγνωρίζουμε για λίγο τον εαυτό μας.