Η αδυσώπητη μανία του ανθρώπου να αλλοιώνει το περιβάλλον...

 

Ο άνθρωπος γεννήθηκε μέσα στη φύση, όμως πολύ συχνά συμπεριφέρεται σαν να βρίσκεται έξω από αυτήν. Στην προσπάθειά του να κυριαρχήσει, να επεκταθεί και να αυξήσει την ευημερία του, μεταμορφώνει αδιάκοπα το φυσικό τοπίο. Δάση γίνονται οικόπεδα, βουνά γεμίζουν ανεμογεννήτριες, ποτάμια εγκλωβίζονται σε τσιμέντο, ακτές χάνουν την άγρια ομορφιά τους κάτω από το βάρος της υπερδόμησης. Εκεί όπου κάποτε επικρατούσε η σιωπή της φύσης, σήμερα κυριαρχεί ο θόρυβος των μηχανών.

Η πρόοδος είναι αναγκαία, αλλά όταν μετατρέπεται σε αχόρταγη επιδίωξη εκμετάλλευσης, παύει να υπηρετεί τον άνθρωπο και αρχίζει να στρέφεται εναντίον του. Η αλλοίωση του περιβάλλοντος δεν σημαίνει μόνο την απώλεια τοπίων και ειδών· σημαίνει την υποβάθμιση της ίδιας της ποιότητας ζωής. Ο αέρας, το νερό, το έδαφος και το κλίμα είναι το κοινό μας σπίτι και δεν μπορούν να αντικατασταθούν από κανένα τεχνολογικό επίτευγμα.

Το τραγικότερο στοιχείο είναι ότι η φύση δεν εκδικείται· απλώς ακολουθεί τους δικούς της αμετάβλητους νόμους. Οι πλημμύρες, οι πυρκαγιές, η ερημοποίηση και η απώλεια της βιοποικιλότητας δεν αποτελούν τιμωρία, αλλά συνέπειες επιλογών που έγιναν για δεκαετίες με μοναδικό γνώμονα το πρόσκαιρο κέρδος.

Ο πολιτισμός δεν μετριέται από το ύψος των κτιρίων ούτε από το μήκος των δρόμων, αλλά από τον σεβασμό που δείχνει προς τη γη που τον φιλοξενεί. Αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τη φύση ως εμπόδιο και όχι ως σύμμαχο, θα ανακαλύψουμε αργά ότι, αλλοιώνοντας το περιβάλλον, αλλοιώνουμε τελικά τον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί κάθε πληγή που ανοίγουμε στη γη αφήνει ένα αντίστοιχο αποτύπωμα και στην ανθρώπινη ψυχή.