Όταν ο φάρος καταλήγει μνημείο...

 

Ο φάρος γεννήθηκε για να υπηρετεί τους ζωντανούς. Δεν χτίστηκε για να τον θαυμάζουν, αλλά για να δείχνει δρόμο μέσα στη νύχτα, στην ομίχλη και στην τρικυμία. Το φως του δεν ζητούσε χειροκρότημα· ζητούσε να φτάσει ένα πλοίο ασφαλές στο λιμάνι.

Όταν όμως σβήσει η φλόγα του και πάψει να καθοδηγεί, ο φάρος μετατρέπεται σε μνημείο. Στέκει αγέρωχος, φωτογραφίζεται, θαυμάζεται, μα δεν σώζει πια κανέναν. Η αξία του περνά από τη χρησιμότητα στην ανάμνηση.

Κάπως έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Όσο προσφέρουν, φωτίζουν διαδρομές και στηρίζουν ζωές, αποτελούν ζωντανούς φάρους. Όταν όμως η κοινωνία θυμάται την αξία τους μόνο αφού σιωπήσουν, τους μετατρέπει σε μνημεία. Τους τιμά με λόγια, ενώ θα μπορούσε να τους είχε τιμήσει με παρουσία.

Το ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε μνημεία. Είναι να παραμείνουμε φάροι όσο ακόμη υπάρχει κάποιος που ψάχνει ένα φως μέσα στο σκοτάδι. Γιατί ο κόσμος δεν έχει ανάγκη από περισσότερα μνημεία· έχει ανάγκη από περισσότερους αναμμένους φάρους.