Η παραλία της Σεργούλας.

Υπάρχουν παραλίες που δεν γεννήθηκαν για να εντυπωσιάζουν με την άμμο τους, αλλά για να μιλούν με την πέτρα τους. Η βραχώδης παραλία της Σεργούλας, στη Δωρίδα της Φωκίδας, στον μυχό του Κορινθιακού κόλπου, είναι ένας τέτοιος τόπος. Εκεί όπου το βουνό κατεβαίνει απότομα προς τη θάλασσα, η φύση δεν προσπάθησε να γίνει εύκολη· κράτησε την αυθεντική, τραχιά ομορφιά της.

Τα βράχια της ακτής είναι σαν παλιές σελίδες ενός βιβλίου γραμμένου από τον χρόνο. Πάνω τους έχουν περάσει αμέτρητοι χειμώνες, άνεμοι και κύματα, αφήνοντας χαραγμένη τη μνήμη της γης. Η θάλασσα του Κορινθιακού δεν τα σκεπάζει απλώς· τα αγγίζει καθημερινά, σαν να συνομιλεί μαζί τους σε μια γλώσσα αρχαιότερη από τον άνθρωπο.

Στη Σεργούλα η παραλία δεν είναι μόνο ένας τόπος καλοκαιρινής ανάπαυσης. Είναι ένα σύνορο ανάμεσα σε δύο κόσμους: το βουνό με τα νερά, τα φαράγγια και τα δέντρα του, και η θάλασσα με τον ανοιχτό ορίζοντα και τη σιωπή της. Εκεί καταλαβαίνει κανείς πως η ομορφιά δεν βρίσκεται πάντα στο απαλό και στο τέλειο. Μερικές φορές κρύβεται στο ακατέργαστο, στο δύσκολο, σε μια πέτρα που έχει αντέξει στον χρόνο.

Το απόγευμα, όταν ο ήλιος χαμηλώνει και το φως χρυσίζει την ακτή, τα βράχια μοιάζουν να ζωντανεύουν. Η θάλασσα γίνεται καθρέφτης και ο άνθρωπος μικραίνει μπροστά στο μεγαλείο της φύσης. Δεν χρειάζονται πολλά σε έναν τέτοιο τόπο: μια θέση πάνω στην πέτρα, ένας ήχος από κύμα και λίγη σιωπή.

Η βραχώδης παραλία της Σεργούλας θυμίζει πως η Ελλάδα δεν είναι μόνο οι διάσημες ακτές και οι εικόνες των καρτ ποστάλ. Είναι και αυτές οι ήσυχες γωνιές που μένουν κρυμμένες, όπου η φύση δεν παρουσιάζεται, αλλά απλώς υπάρχει. Και ίσως εκεί βρίσκεται η πιο αληθινή ομορφιά της.