Ποτέ μην εμπιστευτείς…

«Ποτέ μην εμπιστεύεσαι έναν αδύνατο μάγειρα», ψιθύριζε ο παλιός κόσμος. Όχι γιατί η κοιλιά είναι σημάδι σοφίας, αλλά γιατί κάθε τέχνη, μοιραία, αφήνει το αποτύπωμά της πάνω στο σώμα και την ψυχή του ανθρώπου.

-Μην εμπιστευτείς έναν κουρέα με αχτένιστα μαλλιά.

-Έναν ράφτη που φορά σακάκι ξηλωμένο.

-Έναν υποδηματοποιό με τρύπια παπούτσια.

-Έναν θαλασσινό που φοβάται το απέραντο γαλάζιο.

-Έναν κηπουρό που προσπερνά τα λουλούδια δίχως να τα κοιτάξει.

-Έναν οινοποιό που αρνείται να μεθύσει από το ίδιο του το κρασί.

-Έναν φούρναρη που προσπερνά τη ζεστή μοσχοβολιά του φρέσκου ψωμιού.

-Μια μαγείρισσα που δεν δοκιμάζει ποτέ το φαγητό της.

-Έναν μουσικό που δεν προσκυνά τη σιωπή ανάμεσα στις νότες.

-Έναν ποιητή που δεν μάτωσε ποτέ για μια απώλεια.

-Έναν ζωγράφο που κοιτάζει τον κόσμο με βλέμμα σβηστό, δίχως ερωτηματικά.

-Έναν οδοιπόρο που επιστρέφει με άδεια χέρια, δίχως μια ιστορία να διηγηθεί.

-Έναν δάσκαλο που έπαψε πια να νιώθει μαθητής.

-Έναν θεραπευτή που ξέχασε πως απέναντί του δεν στέκει μια ασθένεια, αλλά μια πονεμένη ανθρώπινη ύπαρξη.

Γιατί κάθε έργο που στερείται έρωτα ξεπέφτει σε μια στείρα, μηχανική κίνηση. Η τέχνη γεννιέται εκεί ακριβώς όπου ο δημιουργός ξεριζώνει ένα κομμάτι της ψυχής του και το χαρίζει στο δημιούργημά του.

Και ίσως τελικά δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε εκείνον που δεν κουβαλά κανένα σημάδι από την τέχνη του. Όχι τις ατέλειες του σώματος ή τα εξωτερικά ίχνη της δουλειάς του, αλλά τα αόρατα σημάδια: τη συγκίνηση, την περιέργεια, την ταπεινότητα, τη διαρκή αναζήτηση.

Ο αληθινός μάστορας δεν είναι εκείνος που έμαθε όλες τις απαντήσεις, αλλά εκείνος που εξακολουθεί να στέκεται μπροστά στο έργο του με τον σεβασμό του αρχάριου. Ο μάγειρας που δοκιμάζει πριν σερβίρει. Ο τεχνίτης που χαϊδεύει το δημιούργημά του πριν το παραδώσει. Ο γιατρός που ακούει πριν μιλήσει. Ο συγγραφέας που ακόμη φοβάται τη λευκή σελίδα.

Γιατί η τέχνη είναι μια συμφωνία ανάμεσα στο χέρι και την ψυχή. Το χέρι εκτελεί, αλλά η ψυχή αποφασίζει αν αυτό που γεννιέται θα είναι απλώς ένα αντικείμενο ή ένα ίχνος ανθρώπινης παρουσίας.

Γι’ αυτό να φοβάσαι περισσότερο όχι τον αδύνατο μάγειρα, ούτε τον ατημέλητο τεχνίτη, αλλά τον άνθρωπο που κάνει τη δουλειά του χωρίς να αφήνει τίποτα από τον εαυτό του μέσα σε αυτήν.

Γιατί ό,τι φτιάχνεται χωρίς αγάπη μπορεί να είναι άψογο.

Μόνο όμως ό,τι φτιάχνεται με ψυχή μπορεί να γίνει αξέχαστο.