Μην εμπιστευτείς μια γυναίκα…

Ποτέ μην εμπιστευτείς μια γυναίκα που δεν έχει αφήσει να ανακατέψει τα μαλλιά της ο άνεμος.

Μια γυναίκα που δεν έχει αφήσει ποτέ ένα δάκρυ να κυλήσει σιωπηλά.

Μια γυναίκα που δεν έχει φυλάξει μέσα σε ένα συρτάρι ένα παλιό γράμμα, ένα εισιτήριο, μια μικρή απόδειξη μιας μεγάλης ανάμνησης.

Μην εμπιστευτείς μια γυναίκα που δεν έχει χορέψει ποτέ μόνη της στην κουζίνα, όταν κανείς δεν την κοιτάζει.

Που δεν έχει τραγουδήσει ποτέ στα λουλούδια της.

Που δεν έχει κρατήσει ένα φλιτζάνι καφέ κοιτάζοντας τη βροχή, σαν να περιμένει μια απάντηση από τον χρόνο.

Μην εμπιστευτείς μια γυναίκα που ντρέπεται για το σώμα της.

Όχι γιατί το σώμα της δεν είναι όμορφο, αλλά γιατί ίσως κάποιος της έμαθε να το κοιτάζει με τα μάτια των άλλων και όχι με τα δικά της.

Γιατί ένα σώμα δεν είναι ποτέ απλώς μια εικόνα στον καθρέφτη· είναι ένας χάρτης από στιγμές, αγγίγματα, χαρές, πληγές και επιβίωση.

Οι ρυτίδες είναι ημερολόγια του χρόνου, οι ουλές είναι υπογραφές της ζωής, και κάθε αλλαγή είναι μια σελίδα από την ιστορία της.

Μην εμπιστευτείς μια γυναίκα που δεν έχει αγαπήσει βαθιά, γιατί η αγάπη αφήνει σημάδια.

Όχι πάντα πληγές· μερικές φορές αφήνει φως, υπομονή και μια παράξενη γνώση για την ανθρώπινη καρδιά.

Γιατί μια γυναίκα δεν γίνεται σοφή από τα χρόνια της, αλλά από όσα ένιωσε. Από τις πόρτες που άνοιξε, από εκείνες που έκλεισε, από τους ανθρώπους που κράτησε και από εκείνους που άφησε να φύγουν.

Η αληθινή γυναίκα δεν είναι εκείνη που δεν λύγισε ποτέ. Είναι εκείνη που λύγισε και ξαναστάθηκε. Που κράτησε μέσα της καταιγίδες και παρ’ όλα αυτά συνέχισε να ανθίζει.

Γιατί η ομορφιά ενός ανθρώπου δεν βρίσκεται στην απουσία ρωγμών, αλλά στο φως που περνά μέσα από αυτές.

Και ίσως η πιο δύσκολη γυναίκα να εμπιστευτείς είναι εκείνη που δεν έχει καμία ιστορία να σου διηγηθεί. Γιατί οι άνθρωποι χωρίς μνήμες μοιάζουν με βιβλία που δεν γράφτηκαν ποτέ. Κι ένα βιβλίο χωρίς σελίδες μπορεί να είναι άψογο· μόνο όμως εκείνο που κουβαλά μελάνι, δάκρυ και όνειρο μπορεί να γίνει αξέχαστο.