Κάστρο και θάλασσα...

 

Τα κάστρα δεν χτίστηκαν για να νικήσουν τη θάλασσα. Χτίστηκαν για να τη βλέπουν.

Να την επιτηρούν.

Στέκονται πάνω στους βράχους, με τα τείχη τους φαγωμένα από τον άνεμο και το αλάτι, σαν γέροντες που έμαθαν πως η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι η αντίσταση αλλά η υπομονή. Κάθε πέτρα τους θυμάται πολιορκίες, σημαίες, βασιλιάδες και ανώνυμους φρουρούς. Κάθε κύμα, όμως, θυμάται μόνο το επόμενο κύμα.

Η θάλασσα δεν κρατά αρχεία. Το κάστρο δεν ξεχνά. Ανάμεσα στη μνήμη της πέτρας και στη λήθη του νερού γεννιέται η ιστορία του ανθρώπου.

Όταν στέκεσαι στις επάλξεις και κοιτάζεις το πέλαγος, καταλαβαίνεις πως οι ορίζοντες δεν είναι σύνορα αλλά υποσχέσεις. Οι θάλασσες ενώνουν εκεί όπου οι τοίχοι χωρίζουν. Κι όμως, χωρίς το κάστρο ίσως να μη μαθαίναμε ποτέ την αξία του ανοιχτού ορίζοντα.

Στο τέλος, κάθε κάστρο παραδίδεται. Όχι στους εχθρούς του, αλλά στον χρόνο. Και κάθε θάλασσα συνεχίζει το αιώνιο ταξίδι της, παίρνοντας μαζί της λίγη από τη σκόνη των τειχών και αφήνοντας πίσω της την ψευδαίσθηση πως τίποτα δεν άλλαξε.

Ίσως γι' αυτό αγαπάμε τα κάστρα δίπλα στις θάλασσες. Γιατί εκεί συναντιούνται οι δύο μεγάλες αλήθειες του κόσμου: ό,τι ο άνθρωπος προσπαθεί να κρατήσει και ό,τι η ζωή επιμένει να αφήνει να φύγει.