Ο τενεκές του Καραγκιόζη.

Κάποτε ήταν ένας απλός τενεκές λαδιού. Έζησε στην αποθήκη, ταξίδεψε σε αγροτικούς δρόμους και, όταν άδειασε, όλοι πίστεψαν πως η ιστορία του είχε τελειώσει. Όμως η λαϊκή φαντασία γνωρίζει ότι τίποτε δεν είναι πραγματικά άχρηστο.

Ένα πινέλο, λίγα χρώματα και μια έμπνευση ήταν αρκετά για να γεννηθεί πάνω στο μέταλλο ο Καραγκιόζης γραμματικός. Με τη μεγάλη του πένα, το χαμόγελο της φτώχειας και την αστείρευτη εξυπνάδα του, μοιάζει να κρατά λογαριασμό όχι των μεγάλων γεγονότων, αλλά των μικρών θαυμάτων της καθημερινότητας. Γράφει για το χελιδόνι που γύρισε, για τον καφέ στην αυλή, για το γέλιο των παιδιών και για το άρωμα του βασιλικού.

Μέσα στον ζωγραφισμένο τενεκέ τώρα μεγαλώνει μια μπιγκόνια. Οι ρίζες της αγκαλιάζουν το χώμα, ενώ οι ζωγραφιές αγκαλιάζουν τη μνήμη. Το μέταλλο που κάποτε υπηρετούσε τη χρησιμότητα, τώρα υπηρετεί την ομορφιά. Είναι μια μικρή νίκη της τέχνης απέναντι στη λήθη, της δημιουργίας απέναντι στην εγκατάλειψη

Ίσως αυτό να είναι και το βαθύτερο μήνυμα του τενεκέ: ότι η αξία δεν βρίσκεται στο υλικό, αλλά στο βλέμμα εκείνου που μπορεί να ανακαλύψει μέσα σε ένα παλιό αντικείμενο έναν ολόκληρο κόσμο. Και ο Καραγκιόζης, αιώνιος αφηγητής της λαϊκής ψυχής, συνεχίζει να χαμογελά πάνω στο μέταλλο, θυμίζοντάς μας πως ακόμη και ο πιο ταπεινός τενεκές μπορεί να ανθίσει.