Το κρυφό σοκάκι.

Σ’ ένα χωριό που δεν αποφάσισε ποτέ αν είναι πραγματικό ή απλώς μια συμφωνία μνήμης ανάμεσα στους κατοίκους του, υπάρχει ένα κρυφό σοκάκι.

Οι γεροντότεροι λένε πως δεν υπήρχε πάντα. Άλλοι πως υπήρχε πάντα, αλλά περνούσε απαρατήρητο, όπως το νόημα σε μια πρόταση που διαβάζεται μόνο δεύτερη φορά. Είναι ένα πέρασμα ανάμεσα σε δύο σπίτια που μοιάζουν ίδια, αν και κανείς δεν είναι βέβαιος αν είναι πράγματι δύο ή ένα σπίτι που ονειρεύτηκε τη συμμετρία του.

Το σοκάκι αυτό δεν έχει όνομα στον κοινοτικό χάρτη. Στον χάρτη, όμως, φαίνεται μια λεπτή γραμμή με μολύβι που αλλάζει θέση κάθε φορά που τον κοιτάς, σαν να μην ανήκει στον χώρο αλλά στη μνήμη του χαρτιού. Ο δάσκαλος του χωριού υποστήριζε ότι είναι σφάλμα σχεδίασης· ο παπάς ότι είναι δοκιμασία προσοχής· ο βοσκός ότι είναι απλώς δρόμος που δεν έχει ακόμη αποφασίσει να γίνει δρόμος.

Όταν περνάς από εκεί, τα βήματά σου ακούγονται λίγο καθυστερημένα, σαν να τα έχει ήδη ζήσει κάποιος άλλος. Οι γάτες δεν μπαίνουν ποτέ μέσα· δεν εμπιστεύονται τόπους που δεν ρίχνουν σκιά με συνέπεια. Και τα σπίτια γύρω του έχουν παράθυρα που δείχνουν σε στιγμές, όχι σε τοπία.

Λένε πως αν διασχίσεις το κρυφό σοκάκι μέχρι το τέλος του, δεν βγαίνεις στην άλλη άκρη του χωριού, αλλά στην ίδια αυλή, με μια μικρή διαφορά: κάτι έχει μετακινηθεί ανεπαίσθητα, σαν να διορθώθηκε ένα λάθος που κανείς δεν είχε ακόμη εντοπίσει.

Κι έτσι το χωριό συνεχίζει να ζει γύρω από αυτό το πέρασμα, προσποιούμενο πως είναι απλώς ένας δρόμος που δεν χρησιμοποιείται. Ενώ στην πραγματικότητα είναι το μοναδικό σημείο όπου το χωριό θυμάται ότι θα μπορούσε να ήταν αλλιώς.