Το Άγιο Όρος δεν είναι βουνό.

 

Αν κοιτάξεις έναν χάρτη, θα δεις μια χερσόνησο. Αν κοιτάξεις έναν γεωλόγο, θα δεις έναν γρανιτένιο όγκο που αναδύθηκε από τις συγκρούσεις της Γης. Αν όμως κοιτάξεις έναν μοναχό, ίσως καταλάβεις ότι το Άγιο Όρος δεν είναι ούτε τόπος ούτε πέτρα. Είναι ένας διαφορετικός ρυθμός του χρόνου.

Εκεί τα ρολόγια δεν νικούν τις καμπάνες· απλώς σωπαίνουν όταν εκείνες μιλούν.

Τα δέντρα μοιάζουν να γνωρίζουν περισσότερες προσευχές από τους ανθρώπους, και οι πέτρες έχουν τη σπάνια ευγένεια να μη διεκδικούν ποτέ τον τελευταίο λόγο. Η θάλασσα δεν αγκαλιάζει το βουνό· το φυλάει, σαν να φοβάται μήπως ο κόσμος ξεχάσει ότι υπάρχει ακόμη ένας τόπος όπου η σιωπή θεωρείται μορφή γνώσης.

Ίσως γι' αυτό ο Άθως υψώνεται τόσο απότομα. Όχι για να πλησιάσει τον ουρανό, αλλά για να απομακρυνθεί λίγο από τον θόρυβο της γης.

Και όποιος επιστρέφει από εκεί δεν φέρνει απαραίτητα απαντήσεις. Φέρνει κάτι πιο παράξενο: την υποψία ότι η ψυχή, όπως και το βουνό, μεγαλώνει όχι όταν προσθέτει ύψος, αλλά όταν μαθαίνει να στέκεται ακίνητη απέναντι στο άπειρο.