«Η οικολογία του άνθους στην άμμο...»

Στην άμμο δεν υπάρχει υπόσχεση ρίζας. Μόνο η ιδέα της. Κι όμως, εκεί ακριβώς δοκιμάζεται το άνθος: όχι αν θα αντέξει, αλλά αν θα επιμείνει να υπάρχει χωρίς εγγύηση εδάφους. Κάθε πέταλο γίνεται διαπραγμάτευση με το τίποτα· κάθε άνθιση, μια μικρή ανυπακοή στη λογική της διάλυσης.

Να ανθίζεις στην άμμο σημαίνει να εμπιστεύεσαι μια μνήμη νερού που δεν φαίνεται. Σημαίνει να κρατάς μορφή μέσα στην αποσύνθεση, σαν να θυμάσαι κάτι που δεν σου ειπώθηκε ποτέ.

Και ίσως, τελικά, το άνθος να μην είναι το αντίθετο της άμμου, αλλά η πιο σύντομη απόδειξη ότι ακόμη κι εκεί όπου όλα γλιστρούν, κάτι επιμένει να παίρνει σχήμα -έστω για λίγο.