Η βουτιά...

Η βουτιά στη θάλασσα δεν είναι απλώς μια κίνηση του σώματος προς τα κάτω· είναι μια μικρή εγκατάλειψη της βαρύτητας και μια προσωρινή προδοσία της στεριάς. Για ένα δευτερόλεπτο, ο κόσμος σωπαίνει. Ο αέρας γίνεται ανάμνηση, και το φως σπάει σε θραύσματα που χορεύουν σαν σπασμένοι καθρέφτες μέσα στο νερό.

Πριν την επαφή, υπάρχει εκείνη η στιγμή της αιώρησης- ένα σχεδόν τίποτα που μοιάζει με αιωνιότητα. Είναι σαν ο χρόνος να ξεχνά τον εαυτό του. Και ύστερα, η θάλασσα σε δέχεται όχι ως ξένο, αλλά ως κάτι που πάντα σε περίμενε.

Στην πρώτη βουτιά, η θάλασσα μοιάζει με σκέψη που δεν ειπώθηκε ποτέ. Στη δεύτερη, με μνήμη που δεν ξέρεις αν είναι δική σου. Και στην τρίτη, παύεις να ξεχωρίζεις αν εσύ μπαίνεις στο νερό ή αν το νερό σε επιστρέφει σε κάτι αρχαιότερο από το όνομά σου.

Η επιφάνεια μένει πίσω σαν λεπτό πέπλο πραγματικότητας. Κάτω, όλα είναι πιο ήσυχα. Όχι από απουσία ήχου, αλλά από πληρότητα· σαν να μην χρειάζεται τίποτα να ειπωθεί.

Και όταν ξαναβγείς, στάζοντας αλμύρα και φως, κουβαλάς για λίγο την ψευδαίσθηση ότι η θάλασσα σε αναγνώρισε.