Η θάλασσα και τα ψητά καλαμπόκια...

Η θάλασσα και το ψητό καλαμπόκι ανήκουν σε εκείνες τις εικόνες του καλοκαιριού που δεν χρειάζονται εξήγηση για να υπάρξουν. Στέκονται δίπλα-δίπλα σαν δύο απλές πράξεις: το βλέμμα προς τον ορίζοντα και η γεύση που μένει στα δάχτυλα.

Η θάλασσα είναι μια ανοιχτή επιφάνεια που δεν τελειώνει. Κινείται ήρεμα ή ανήσυχα, αλλά πάντα επιστρέφει στον εαυτό της. Δεν ζητά τίποτα από τον άνθρωπο παρά μόνο να την κοιτάξει χωρίς βιασύνη. Στο ρυθμό της χάνεται η ένταση της ημέρας, σαν οι σκέψεις να αραιώνουν μέσα στο αλάτι του αέρα.

Το ψητό καλαμπόκι, απλό και καθημερινό, γίνεται μέρος αυτής της εμπειρίας χωρίς να την διακόπτει. Ζεστό στα χέρια, με γεύση γης και καλοκαιριού, συνδέει το σώμα με τη στιγμή. Δεν εντυπωσιάζει· συνοδεύει. Είναι από εκείνα τα μικρά πράγματα που δεν διεκδικούν προσοχή, αλλά τη συγκεντρώνουν.

Και ανάμεσα στα δύο, ο άνθρωπος δεν βρίσκεται στο κέντρο, αλλά στην ακμή της στιγμής. Άλλοτε κοιτά τη θάλασσα, άλλοτε δαγκώνει αργά το καλαμπόκι, και χωρίς να το καταλάβει, συμμετέχει σε μια ήσυχη ισορροπία: η φύση να απλώνεται, η γεύση να κρατάει, και ο χρόνος να γίνεται λίγο πιο αργός.