Οι κίτρινες ντάλιες.

 

Οι κίτρινες ντάλιες είναι οι αναρχικοί του κήπου. Δεν ζητούν την άδεια του ήλιου για να λάμψουν· τον αντιγράφουν με τέτοιο θράσος, που στο τέλος ο ίδιος αναρωτιέται ποιος από τους δύο είναι το πρωτότυπο. Αν τα λουλούδια είχαν χιούμορ, η ντάλια θα γελούσε πρώτη και θα έκανε τον άνεμο συνένοχο.

Κάθε άνθος είναι μια γεωμετρία που αποφάσισε να μεθύσει. Τα πέταλά του επαναλαμβάνονται με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια, κι όμως το αποτέλεσμα δεν είναι ένας τύπος· είναι μια έκρηξη. Η φύση αγαπά τις εξισώσεις μόνο όταν μπορούν να ανθίσουν.

Το κίτρινο χρώμα της γεννιέται από τα καροτενοειδή, τις ίδιες χρωστικές που βάφουν τα ώριμα φρούτα και οδηγούν τις μέλισσες σαν φωτεινοί οδοδείκτες. Για ένα έντομο, η ντάλια δεν είναι διακόσμηση· είναι μια φωτεινή πινακίδα που γράφει: «Εδώ σε περιμένει νέκταρ». Η επιστήμη το ονομάζει επικονίαση. Η ποίηση το λέει συνωμοσία ανάμεσα στο φως και στη ζωή.

Κι έτσι, κάθε φορά που μια κίτρινη ντάλια ανοίγει τα πέταλά της, ο κόσμος αποκτά έναν ακόμη μικρό ήλιο. Όχι αρκετά δυνατό για να κάψει τις σκιές, αλλά αρκετά γενναίο για να τις κάνει να θυμηθούν πως κάποτε υπήρξαν κι αυτές φως.