Το καρπούζι και η άνωση.

Το καρπούζι δεν φοβάται το νερό. Παραδίνεται στην αγκαλιά του χωρίς να χάνεται, σαν να γνωρίζει ένα αρχαίο μυστικό που οι πέτρες λησμόνησαν. Επιπλέει ήσυχα, ένας μικρός πράσινος πλανήτης που διασχίζει το καλοκαίρι.

Το μυστικό του δεν είναι μαγεία, αλλά φυσική. Αν και είναι γεμάτο νερό, η μέση πυκνότητά του είναι λίγο μικρότερη από την πυκνότητα του νερού. Στη σαρκώδη δομή του υπάρχουν αμέτρητοι μικροσκοπικοί χώροι γεμάτοι αέρα, κι έτσι η άνωση -η δύναμη που περιέγραψε ο Αρχιμήδης- το σπρώχνει προς την επιφάνεια με δύναμη μεγαλύτερη από το βάρος του. Δεν νικά τη βαρύτητα· απλώς βρίσκεται σε μια λεπτή ισορροπία μαζί της.

Ίσως γι' αυτό το καρπούζι έγινε το ανεπίσημο έμβλημα του ελληνικού καλοκαιριού. Η θάλασσα το λικνίζει όπως τις βάρκες, τα παιδικά γέλια και τις αναμνήσεις. Και εκείνο, με την πράσινη φλούδα, την κόκκινη καρδιά και τους μαύρους σπόρους, μοιάζει να μας υπενθυμίζει ότι η φύση κρύβει τους βαθύτερους συμβολισμούς της μέσα στις απλούστερες αλήθειες.

Δεν επιπλέουν μόνο όσα είναι ελαφριά. Επιπλέουν κι εκείνα που έχουν βρει τη σωστή σχέση με τον κόσμο που τα περιβάλλει.