Ποιος τους γλάρους ταΐζει?

Ποιος ταΐζει τους γλάρους;

Κανείς και όλοι μαζί.

Ο γλάρος γεννήθηκε με το βλέμμα στραμμένο στον ορίζοντα και την πείνα του δεμένη με τον άνεμο. Δεν περιμένει χέρι να τον φροντίσει· ακολουθεί τα κύματα, ψάχνει ανάμεσα στα βράχια, κλέβει μια στιγμή από τη θάλασσα και ζει από την απρόβλεπτη γενναιοδωρία της.

Κι όμως, κάποιες φορές ένας άνθρωπος στην πλώρη ενός καραβιού απλώνει το χέρι του και του προσφέρει λίγο ψωμί. Για μια στιγμή οι δύο κόσμοι συναντιούνται: ο κόσμος της ανάγκης και ο κόσμος της προσφοράς.

Μα ίσως ο γλάρος δεν τρέφεται μόνο από το ψωμί. Τρέφεται από την ελευθερία του. Από τον άνεμο που τον σηκώνει, από τη θάλασσα που δεν του υποσχέθηκε ποτέ τίποτα και παρ’ όλα αυτά πάντα κάτι του χαρίζει.

Και ίσως η πιο μεγάλη ερώτηση δεν είναι ποιος ταΐζει τους γλάρους, αλλά:

ποιος ταΐζει μέσα μας εκείνο το κομμάτι που ακόμη θέλει να πετάξει;