Ποιος ορίζοντας μας κατατρέχει;

 

Ποιος ορίζοντας μας κατατρέχει;

Ίσως δεν είναι ο ορίζοντας που βλέπουμε, αλλά εκείνος που συνεχώς απομακρύνεται. Εκείνη η λεπτή γραμμή όπου η γη συναντά τον ουρανό και που ο άνθρωπος, από τότε που σήκωσε το βλέμμα του, προσπαθεί να φτάσει.

Μας κατατρέχει ο ορίζοντας των ανεκπλήρωτων. Τα ταξίδια που δεν έγιναν, οι δρόμοι που δεν περπατήθηκαν, οι λέξεις που έμειναν μέσα μας σαν κλειδωμένα γράμματα. Κάθε φορά που πλησιάζουμε, εκείνος μετακινείται λίγο πιο πέρα, σαν να μας θυμίζει πως η ζωή δεν είναι η κατάκτηση του τέλους, αλλά η αέναη πορεία προς αυτό.

Ίσως ο άνθρωπος δεν κυνηγά τον ορίζοντα για να τον φτάσει. Τον κυνηγά γιατί μέσα του υπάρχει η ανάγκη να φύγει από την ακτή. Γιατί, όπως γράφτηκε κάποτε, «ο κόσμος ανήκει σε εκείνους που έχουν το θάρρος να φύγουν από την ακτή».

Και έτσι ο ορίζοντας που μας κατατρέχει δεν είναι ένας τόπος. Είναι η σκιά του ανθρώπου που θα μπορούσαμε να γίνουμε. Είναι το κάλεσμα του αγνώστου, η φωνή της θάλασσας λίγο πριν το πρώτο ταξίδι.

Γιατί ίσως ο μεγαλύτερος φόβος μας δεν είναι ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ εκεί όπου κοιτάζουμε. Είναι μήπως κάποτε σταματήσουμε να κοιτάζουμε.