Χταπόδια στον ήλιο...

Στον κόσμο του καλοκαιριού, το χταπόδι δεν είναι τρόφιμο· είναι μια ιδέα που κρέμεται από σχοινί και γελάει σιωπηλά με τη βαρύτητα.

Το χταπόδι αιωρείται ανάμεσα σε δύο φιλοσοφίες: τη θάλασσα που το έκανε ρευστό και τον ήλιο που το κάνει βέβαιο. Σαν να διαφωνούν δύο θεοί για το σχήμα του.

Ο ένας λέει: “να είσαι νερό”. Ο άλλος απαντά: “να γίνεις φως που στεγνώνει”.

Και το χταπόδι, φυσικά, δεν επιλέγει. Απλώς γίνεται ένα με το σχοινί, τον αέρα, τη μνήμη και το μαγειρικό του μέλλον.

Σαν να έλεγε κανείς: η σοφία δεν είναι να αντέχεις τον κόσμο -είναι να κρέμεσαι από αυτόν αρκετά ώστε να αλλάξεις γεύση.

Το χταπόδι γνωρίζει μυστικά που η στεριά αρνείται να μάθει. Έχει τρεις καρδιές, όχι από πλεονεξία, αλλά επειδή χρειάζεται επιπλέον συναίσθημα για να πλοηγηθεί στο απόλυτο σκοτάδι του βυθού. 

Και όταν βρεθεί στο σχοινί, κάτω από τον αδυσώπητο ήλιο του Αιγαίου, δεν πεθαίνει· απλώς αλλάζει κατάσταση ύπαρξης.

Ανακυκλώνει τη ρευστότητά του σε χαρακτήρα.

Το μυστικό της ευτυχίας, θα ψιθύριζε το χταπόδι καθώς ο αέρας παίρνει την υγρασία του, δεν είναι να έχεις ραχοκοκαλιά. Η ραχοκοκαλιά σε κάνει άκαμπτο. Σε κάνει να παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά. Το μυστικό είναι να είσαι έτοιμος να αγκαλιάσεις το σύμπαν με οκτώ διαφορετικούς τρόπους ταυτόχρονα, ακόμη κι αν στο τέλος καταλήξεις σε ένα πιάτο με λίγο ξίδι και ρίγανη.

Γιατί η γεύση δεν είναι το τέλος. Είναι η τελική μορφή της γνώσης.