Δεηθώμεν...

Η δέηση στον Άθω δεν ανεβαίνει· βυθίζεται...

Εκεί, η προσευχή δεν έχει βιασύνη ούτε κατεύθυνση. Είναι σαν το φως που πέφτει πάνω στις πέτρες και δεν ζητά να γίνει κατανοητό, μόνο να παραμείνει. Οι άνθρωποι δεν μιλούν στη σιωπή· την κατοικούν, σαν να είναι παλαιότερη από τη γλώσσα.

Ο Άθως δεν απαντά. Απλώς μετατρέπει τον χρόνο σε βήματα, και τα βήματα σε επανάληψη. Κάθε δέηση εκεί δεν είναι αίτημα αλλά εξοικείωση με το ανείπωτο -μια αργή συμφιλίωση με το ότι τίποτα δεν χρειάζεται να ολοκληρωθεί για να είναι αληθινό.

Και η θάλασσα γύρω του δεν είναι όριο αλλά καθρέφτης χωρίς πρόσωπο. Σπάζει πάνω στα βράχια σαν να δοκιμάζει συνεχώς την ίδια λέξη, χωρίς ποτέ να την προφέρει σωστά.

Στον Άθω, η δέηση δεν υψώνεται προς τον ουρανό. Βυθίζεται μέσα στη γη, σαν ρίζα που δεν θέλει άνθος, μόνο διάρκεια. Και ίσως εκεί να βρίσκεται η μόνη της απάντηση: όχι στο να ακουστεί, αλλά στο να συνεχίσει να συμβαίνει.